The Maier Files | Hoe weet je met zekerheid dat je wakker bent?
Otto Maiers theorie over golven, de werkelijkheid en zijn uiteenzetting over tijdcurven werd beïnvloed door het werk van de mannen waar hij veel respect voor had, Leibniz en Descartes.
Descartes, illusie, Otto Maier, Demiurg, Realiteit, schijn, Daimon
19140
post-template-default,single,single-post,postid-19140,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,columns-4,qode-theme-ver-7.1,wpb-js-composer js-comp-ver-4.11.2,vc_responsive

Hoe weet je met zekerheid dat je wakker bent?

02 Aug Hoe weet je met zekerheid dat je wakker bent?

Read the English Version here :

Read the post in ENGLISH

Otto Maiers theorie over golven, de werkelijkheid en zijn uiteenzetting over tijdcurven werd beïnvloed door het werk van de mannen waar hij veel respect voor had, Leibniz en Descartes.

In zijn uiteenzetting “Méditations sur la philosophie première” uit 1641 kwam de Franse filosoof en wiskundige René Descartes tot de vaststelling dat hij er niet helemaal zeker van kon zijn of hij al dan niet droomde. De meeste mensen zullen waarschijnlijk het met Descartes oneens zijn. Je bent nu niet aan het dromen, en dit weet je omdat de ervaringen die je hebt in dromen verschillen van die wanneer je klaar wakker bent, niet?

Maar het is best wel moeilijk om precies te zeggen hoe deze ervaringen dan anders zijn. Als het wakkere leven absoluut onmiskenbaar verschilt van een droom, dan moet er een zekere test bestaan die je kunt uitvoeren om de twee te onderscheiden.
Enkele van deze tests zijn:

  • Pits jezelf in je arm om te zien of je al dan niet aan het dromen bent. De achterliggende reden is blijkbaar dat je geen pijn voelt in dromen. Maar ik heb weldegelijk al pijn in dromen gevoeld. Dus dit kan je al schrappen in het lijstje.
  • Sommigen beweren dat het feit alleen al dat je je afvraagt ​​of je droomt of wakker bent, het bewijs is dat je wakker bent. In het wakkere leven ben je je bewust van de droomtoestand, maar terwijl je droomt, vergeet je het onderscheid (en denk je dat je wakker bent). Maar als dat waar was, kon je nooit een droom hebben waarin je beseft dat je aan het dromen bent, en zo’n dromen komen bij mensen vrij veel voor. Dus we kunnen deze test ook schrappen.
  • Aangezien sommigen beweren dat er weinig dromen in kleur bestaan, toont de rode roos op je bureau aan dat je wakker bent. Nogmaals, dromen in kleur is niet zeldzaam. Veel mensen, zoals ik dromen in kleur, en zelfs als je nooit in kleur gedroomd hebt, kan dit de eerste keer zijn. 😉
  • Het echte leven lijkt meestal veel gedetailleerder en logischer dan dromen. Als je de muur voor jou kan onderzoeken en elk barstje in het plijsterwerk ziet, betekent dat je wakker bent. Als je een reeks cijfertjes kan optellen, controleer dan het resultaat met een rekenmachine, je bent wakker! Deze test is al veel  beter, maar nog steeds niet waterdicht. Je kan echter een ander soort ‘droom’ hebben. De bekendste discussie in deze richting staat beschreven in Descartes zijn Méditations. Hierin vroeg Descartes zich af of de buitenwereld, inclusief zijn lichaam, een illusie is die door een ‘kwaadaardig genie’ wordt gecreëerd, gemaakt om hem te misleiden. “Ik veronderstel … een kwaadaardige demoon met zo’n grote macht en sluwheid heeft al zijn energie gebruikt om me te misleiden. Ik moet eraan denken dat de hemel, de lucht, de aarde, de kleuren, de vormen, de geluiden en alle externe dingen slechts de waanzin zijn van een illusie die hij heeft uitgedacht om mij in de val te lokken. Ik moet overwegen mezelf voor te stellen zonder handen of ogen, vlees noch bloed of zonder zintuigen, want het is een vals geloof dat ik al deze dingen heb. ‘

Descartes argumenteerde dat deze demoon en zijn eigen geest de enige twee realiteiten en het hoogtepunt van bedrog waren. Mocht er nog een andere geest als ‘toeschouwer’ voor dit bedrog bestaan dan zou Descartes in ieder geval het correct voor hebbenmet het bestaan ​​van een intellect als het zijne.

Het boze genie van Descartes was het beginpunt van het onderzoek naar hoe we weten wat we weten. Descartes schreef: “Enkele jaren geleden werd ik me bewust over het grote aantal leugens die ik in mijn kindertijd als waar had aangenomen, en over de zeer twijfelachtige aard van alles wat ik vervolgens op deze leugens gebaseerd en bedacht heb. Ik realiseerde me dat ik ooit in de loop van mijn leven alles helemaal tot de grond moest afbreken en opnieuw beginnen als ik iets wetenschappelijk wilde verwezenlijken dat stabiel zou zijn en mogelijk de tand des tijds zou doorstaan.”

Descartes wilde het probleem van kennis op dezelfde manier aanpakken als Euclides tweeduizend jaar eerder met geometrie had gedaan. Alle geometrie van Euclides wordt afgeleid uit een reeks van vijf axiomas. In het tijdperk van Euclides was een axioma een waarheid zo onweerlegbaar dat men zich de wereld niet kon voorstellen waarin deze onjuist was (bijvoorbeeld: “Een rechte lijn kan tussen twee punten worden getrokken”). Alle stellingen -de voor waar bewezen uitspraken- over de traditionele geometrie kunnen afgeleid worden uit de vijf axiomas van Euclides.

Descartes wilde hetzelfde met de feiten uit “echte” wereld en realiteit doen. Hij moest eerst een reeks feiten identificeren die absoluut zeker waren. Deze feiten zouden dan de axiomas der natuurlijke filosofie worden. Dan zou hij de geldige regels van de gevolgtrekking vaststellen. Ten slotte zou Descartes deze regels gebruiken om nieuwe feiten af ​​te leiden uit de oorspronkelijke onbetwistbare feiten. Helaas heeft bijna elke verklaring over de echte wereld en realiteit altijd een zekere onzekerheid. Stel dat je twijfelt dat je eigen geest bestaat. Dan betwijfel je dat je twijfelt – dat wil zeggen, je twijfelt immers. Er moet dus iets zijn dat twijfelt. Je mag op vele manieren worden misleid, maar er moet in ieder geval een geest zijn die wordt bedrogen. Vandaar dat Descartes tot zijn beroemde conclusie kwam: “Ik denk, dus ik ben.”

 



Read previous post:
De eerste intriganten der macht
De Eerste Poppenspelers van het Schuldensysteem

Read the English version here -> http://the.maier-files.com/the-puppetmasters-of-debt/ Het bankwezen in de veertiende eeuw bestond er in om munten te taxeren,...

Close