The Maier Files | Schedelkelken
16253
post-template-default,single,single-post,postid-16253,single-format-standard,ajax_updown_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-17.1,qode-theme-bridge,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Schedelkelken

Schedelkelk

Schedelkelken

Skull Cup Chalice

In Sanskriet zijn schedelkelken, kapala, en zij worden in het algemeen gemaakt van het bovenste deel van de cranium. Ze dienden als houders voor een plengoffer voor meestal grimmige, wraakbeluste goden. Maar ze staan ook in verband met goedwillige goden zoals Padmasambhava uit India. Bij deze godheid wordt de inhoud van de schedelkelk die hij vasthoudt  beschreven als een oceaan van levensverlengende nectar. Dit “Elixir” was de kern van vele geheime  genootschappen en was een van de verleidingstrucs om leden te ronselen. Maar het was meer dan de inhoud alleen die van belang was. De keuze van de juiste schedel was het belangrijkste. De gebruikers van een dergelijk artefact waren op zoek naar energie. Daarom is een gewelddadige dood altijd beter voor de kelk. De Romeinse schrijver Livius vermeldde in Historiae (3de eeuw) ook dergelijke Keltische rituelen. En in de Noordse verhalen komen er ook vergelijkbare vermeldingen. De oorsprong van ‘schol’, vinden we bij de Vikings die Mead, een honingwijn of bier, uit de schedel – of Skol – van de vijanden dronken. Snorri schrijft hoe na de strijd tussen Wanen en de Asen er een wapenstilstand kwam en hoe er gijzelaars uitgewisseld werden. De Wanen zonden volgens hen hun beste man naar Asgard: Njörðr. De Asen zonden Hönir samen met Mimir naar de Wanen. Mimir was diegene die Hönir steeds wijze woorden influisterde. Hönir werd als nieuwe leider van de Wanen gekozen, maar al snel bleek dat Hönir minder verstandig was dan de Wanen hadden gedacht, want hij antwoordde in het Ding (raadsvergadering) bij gebrek aan Mimir’s raad steeds met: ‘Laat anderen beslissen’. Omdat ze zich bedrogen gevoelden, doodden de Wanen Mimir en zonden diens hoofd terug naar de Asen. Door het balsemen van het hoofd en met behulp van bezweringsformules wist Odin het zover te krijgen dat het hem weer met zijn verstandige raad kon bijstaan. Een dergelijke necromantie wordt ook aan sjamanen toegeschreven die schedels van hun voorouders gebruikten voor voorspellingen. Wellicht dronken ze een bepaalde drank uit een schedel. Odin kreeg dus zowel door zijn oog in de bron van Mimir als van Mimirs afgeslagen hoofd (door te drinken uit diens schedel?) zijn kennis, kennis die hij kon gebruiken om de wereld tegen de vijandige machten te behoeden. Het motief van een sprekend hoofd is in vele volksverhalen niet onbekend. Over Hönir lezen we dat aan het einde van de Völuspá, dat hij de ragnarok zou overleven. Kan Mimir taalkundig samenhangen zoals Minne met herinnering en mijmeren?  Is het puur toeval dat ook de Tempeliers een mysterieus hoofd aanbaden dat hen bijstond met wijze raad?